بازدید: 0 نویسنده: ویرایشگر سایت زمان انتشار: 2026-11-18 منبع: سایت
اگر تا به حال دو آنتن را با میزان بهره یکسان مقایسه کرده باشید و تعجب کرده باشید که چرا یکی به دورتر می رسد، پاسخ معمولاً در الگوی تابش است. Gain به شما می گوید که یک آنتن چقدر انرژی متمرکز می کند، اما الگوی تابش نشان می دهد که این انرژی واقعاً کجا می رود. دو آنتن هر دو را میتوان در 8 dBi مشخص کرد و همچنان مناطق کاملاً متفاوتی را پوشش میدهد، زیرا یکی یک پرتو فشرده و متمرکز میفرستد در حالی که دیگری همان انرژی را در یک زاویه بازتر پخش میکند.
برای خریداران و طراحان سیستم، الگوی تشعشع و کاربردیترین عدد آن، پهنای پرتو، مشخصاتی هستند که تعیین میکنند آیا یک آنتن برای یک سایت مناسب است یا خیر. آنها تعیین میکنند که چقدر باید یک پیوند نقطهبهنقطه را هدفگیری کنید، آنتن ایستگاه پایه چه مقدار از بخش را پوشش میدهد، و چه مقدار تداخل را به سیستمهای همسایه نشت میکنید. این راهنما توضیح میدهد که چگونه یک الگوی تشعشع را بخوانیم، پهنای پرتو واقعاً به چه معناست، چگونه این دو به یکدیگر متصل میشوند تا به دست بیاورند، و چه سؤالاتی را باید از یک تأمینکننده قبل از تعهد به سفارش بپرسیم. این برای مهندسان و خریدارانی نوشته شده است که به یک انتخاب قابل دفاع نیاز دارند، نه فقط بالاترین عدد در یک دیتاشیت.
الگوی تشعشع آنتن یک توصیف گرافیکی از نحوه تابش انرژی آنتن به فضا است. قدرت سیگنال را به عنوان تابعی از جهت، معمولاً در یک فرکانس و اغلب در چندین نقطه در سراسر باند عملیاتی نشان می دهد. از آنجایی که آنتن ها در هر جهت به یک اندازه تابش نمی کنند، این الگو صادقانه ترین تصویر از کاری است که آنتن پس از نصب انجام می دهد. Gain، VSWR و Polarization هر کدام یک قطعه مهم از عملکرد را توصیف می کنند، اما فقط الگوی شکل پوشش را نشان می دهد.
الگوی کامل یک سطح سه بعدی است که اغلب به صورت یک بالون لوبی در اطراف آنتن کشیده می شود. از آنجایی که خواندن نمودار سه بعدی در دیتاشیت سخت است، سازندگان معمولاً برش های دو بعدی به نام برش های صفحه اصلی را نشان می دهند. برش آزیموت صفحه افقی است که به آنتن نگاه می کند و به شما می گوید که چگونه پوشش از چپ به راست توزیع می شود. برش elevation صفحه عمودی است که از کنار به آنتن نگاه می کند و به شما می گوید که چگونه پوشش در بالا و پایین افق توزیع شده است. بین آنها، این دو برش شکل را به اندازه کافی برای اکثر تصمیمات نصب توصیف می کنند. یک الگوی ترسیم شده در فرکانس مرکزی به تنهایی میتواند مشکلات لبههای باند را پنهان کند، بنابراین بخواهید برشهایی را در انتهای پایین، میانی و بالای محدوده برای یک آنتن باند پهن مشاهده کنید.
هر الگوی جهت دار دارای یک لوب اصلی است، جهتی که آنتن در آن بیشترین تابش را دارد. در اطراف آن، لوب های جانبی کوچکتر و اغلب، یک لوب پشتی قرار دارد که در مقابل پرتو اصلی قرار دارد. تهی ها زوایایی هستند که تشعشع تقریباً از بین می رود. برای پیوند نقطه به نقطه، شما یک لوب اصلی کاملاً مشخص، لوب های جانبی ضعیف و یک تهی عمیق به سمت هر جهتی که نمی خواهید روشن شود می خواهید. لوب های جانبی قوی یک مشکل مضاعف هستند: آنها نیرویی را که باید به پرتو اصلی می رفت هدر می دهند و سیگنال را به سمت سیستم های دیگر می فرستند که می تواند تداخل ایجاد کند. نسبت جلو به عقب، تفاوت سطح بین لوب اصلی و لوب پشتی، یک عدد واحد است که به طور خلاصه نشان می دهد که یک آنتن چقدر تمیز در یک جهت قرار می گیرد.
الگوها معمولاً روی محورهای قطبی ترسیم می شوند. مرکز طرح آنتن است، دایره های متحدالمرکز سطوح را به دسی بل نشان می دهند و زاویه اطراف دایره جهت است. خواندن صحیح یکی کمی تمرین می خواهد، اما پاداش آن این است که در یک نگاه می توانید ببینید که آیا آنتن مناسب سایت شما است یا خیر.
در یک نمودار قطبی معمولی، بیرونیترین دایره سطح مرجع است که معمولاً 0 دسیبل برچسبگذاری میشود و دایرههای داخلی با -3، -10، -20 دسیبل و غیره مشخص میشوند. منحنی که در نزدیکی دایره بیرونی در یک زاویه باز می ماند به این معنی است که آنتن به شدت در جهات مختلف تابش می کند. منحنی که به سرعت به سمت مرکز خم می شود به معنای یک پرتو باریک است. از آنجایی که مقیاس لگاریتمی است، یک تغییر بصری کوچک در نزدیکی مرکز می تواند نشان دهنده افت شدید قدرت باشد. یک لوبی که با 20- دسی بل کشیده شده است یک صدم توان پرتو اصلی را تابش می کند. همیشه بررسی کنید که آیا نمودار به اوج خود نرمال شده است یا خیر، زیرا دو آنتن با بهره های بسیار متفاوت می توانند نمودارهایی را ایجاد کنند که به طرز فریبنده ای شبیه به نظر می رسند.
همچنین الگوهایی با برچسب E-plane و H-plane را خواهید دید. صفحه E شامل بردار میدان الکتریکی و صفحه H حاوی بردار میدان مغناطیسی است. برای یک آنتن پلاریزه خطی آنها با دو برش در زوایای قائم به یکدیگر مطابقت دارند. اینکه کدام یک ازیموت و کدام ارتفاع به نحوه نصب آنتن بستگی دارد، بنابراین تصور نکنید که اولین نموداری که می بینید پوشش افقی است. جهتگیری را با تامینکننده تأیید کنید، بهویژه برای آنتنهای پانل و بخش که در آن یک پرتو افقی ۶۵ درجه و یک پرتو عمودی ۶۵ درجه با مکانهای کاملاً متفاوتی مطابقت دارند.
پهنای پرتو، عرض زاویه ای لوب اصلی است. این به سوالی پاسخ می دهد که بهره به تنهایی نمی تواند: آنتن با چه زاویه ای هنوز سیگنال مفیدی را ارائه می دهد؟ دیتاشیت ها چند نسخه مختلف را نقل می کنند، و دانستن اینکه کدام یک را می خوانید، از اشتباهات در هنگام مقایسه جلوگیری می کند.
پهنای پرتو نیمه توان، که HPBW یا -3 دسی بل پهنای پرتو نوشته شده است، زاویه بین دو نقطه در لوب اصلی است که در آن توان تابش شده به نصف مقدار پیک خود می رسد. نصف توان یک مرز طبیعی است زیرا مربوط به افت 3 دسی بل است، نقطه ای که در آن اکثر لینک ها هنوز حاشیه دارند اما سقوط به وضوح در حال انجام است. هنگامی که یک دیتاشیت یک عدد پهنای پرتو را بدون توضیح بیشتر فهرست می کند، تقریباً همیشه HPBW است. یک آنتن 30 درجه نیمی از توان یا بیشتر را در یک گوه 30 درجه تابش می کند و سطح بیرونی آن گوه به سمت لوب های جانبی می چرخد.
برخی از مشخصات از پهنای پرتو اول تهی، FNBW استفاده می کنند که زاویه بین اولین تهی ها را در دو طرف لوب اصلی اندازه گیری می کند. همیشه پهن تر از HPBW است و وسعت کامل زاویه ای لوب اصلی را به جای هسته مفید آن توصیف می کند. این دو قابل تعویض نیستند. اگر بررسی میکنید که آیا ظرفی همسایه را روشن میکند، FNBW آموزندهتر است. اگر تلورانس تراز را برای یک پیوند بررسی می کنید، HPBW عددی است که اهمیت دارد.
پهنای پرتو با نوع و اندازه آنتن بسیار متفاوت است. مقادیر زیر معرف هستند و باید با مدل خاصی که میخرید بررسی شوند:
آنتن های همه جهته: 360 درجه در آزیموت در ارتفاع تقریباً 30 تا 60 درجه، که یک الگوی دونات شکل ایجاد می کند که در نزدیکی افق قوی و مستقیماً در بالا و پایین ضعیف است.
آنتن های Yagi-Uda: معمولاً 30 تا 60 درجه در هر دو صفحه برای یک بوم کوتاه سه تا هفت عنصر، باریک شدن با اضافه شدن عناصر.
آنتن های شاخ: معمولاً 20 تا 40 درجه، با مقدار دقیق تنظیم شده توسط دیافراگم و فرکانس کاری.
آنتن های پنل و سکتور: یک انتخاب عمدی، اغلب 30 تا 120 درجه در آزیموت و 15 تا 30 درجه در ارتفاع، به طوری که یک سایت بخش را می توان به برش های پوشش تقسیم کرد.
آنتن های بشقاب پارابولیک: باریک ترین آنها در گروه، اغلب 5 تا 15 درجه برای اندازه ها و باندهای معمولی، به همین دلیل است که تراز ظروف باید دقیق باشد.
اولین تصمیم در اکثر پروژه ها این است که آیا الگو باید همه جانبه باشد یا جهت دار. هیچ کدام به صورت انتزاعی بهتر نیست. هر کدام با هندسه متفاوتی مطابقت دارد.
آنتن همه جهته ایزوتروپیک نیست. به طور یکنواخت در اطراف افق تابش می کند اما انرژی را در نواری از ارتفاعات متمرکز می کند، به همین دلیل است که الگوی شبیه یک دونات است. این شکل برای یک فرستنده مرکزی مناسب است که گیرندههای پراکنده در هر جهت را ارائه میکند: یک نقطه دسترسی Wi-Fi، یک سایت دورسنجی از راه دور، یا یک رادیو دستی در یک وسیله نقلیه در حال حرکت. مجازات سود است. پخش انرژی در 360 درجه باعث ارسال کمتر به هر جهت می شود، بنابراین آنتن های omni معمولاً بهره کمتری نسبت به آنتن های جهت دار با اندازه مشابه دارند. آنتن را کج کنید و دونات را کج کنید، ناحیه قوی را از افق دور کنید و به سمت زمین یا آسمان ببرید. این یکی از دلایل رایج پوشش ضعیف است که ربطی به رادیو ندارد.
یک آنتن جهت دار انرژی را در یک بخش انتخابی متمرکز می کند و زاویه پوشش را برای برد معامله می کند. آنتن های یاگی، بوق، لگ تناوبی و سهمی همگی به این ترتیب کار می کنند. آنها انتخاب مناسبی برای یک پیوند ثابت بین دو نقطه شناخته شده، برای پوشش یک طرف ساختمان، یا برای رسیدن به یک ایستگاه پایه دور هستند. هرچه پرتو باریکتر باشد، باید دقیقتر هدفگیری شود و حرکت یا لرزش بیشتر میتواند پیوند را بشکند. ظرفی با پهنای پرتو 5 درجه روی دکلی که در باد می پیچد نابخشودنی است. یک پانل 60 درجه مقداری برد را کاهش می دهد اما از طریق جابجایی های کوچک متصل می ماند. بنابراین، پهنای پرتو به همان اندازه که یک تصمیم الکتریکی است، یک تصمیم مکانیکی است.
در جایی که بودجه پیوند نظری با سایت فیزیکی مطابقت دارد، الگوها بیشترین اهمیت را دارند. سه موقعیت به طور مکرر پیش می آید.
برای یک پل بی سیم ثابت یا یک لینک بک هال، لوب اصلی باید به سمت انتهایی باشد. یک پرتو باریک به شما سود می دهد و به رد تداخل از منابع خارج از محور کمک می کند، اما تحمل تراز را کاهش می دهد. در حین نصب، الگوی نقشه هدف شماست: به آرامی روی بلبرینگ مورد انتظار حرکت کنید و اوج سطح دریافتی را تماشا کنید، سپس بررسی کنید که اولین لوب های جانبی با پرتو اصلی اشتباه گرفته نشوند. یک تهی عمیق که به فرستنده نزدیک اشاره میکند میتواند بیشتر از سود اضافی باشد، زیرا یک تداخل را قبل از رسیدن به گیرنده حذف میکند.
یک سایت بخش شبکه سلولی یا خصوصی از آنتن های پانل جهت دار با پهنای پرتو افقی انتخابی، اغلب 65 یا 90 درجه استفاده می کند، که طوری چیده شده اند که سه یا چهار پانل 360 درجه را با همپوشانی کنترل شده پوشش دهند. یک پرتو خیلی عریض را انتخاب کنید و بخش های مجاور با یکدیگر تداخل دارند و استفاده مجدد از فرکانس ها آسیب می بیند. یک پرتو خیلی باریک انتخاب کنید و در مرزهای بخش شکاف ایجاد کنید. سپس پهنای پرتو عمودی برای شیب مورد نظر تنظیم می شود، با انرژی الکتریکی یا مکانیکی هدایت به سمت پایین به سمت زمین و نه افق. به همین دلیل است که یک سری آنتن ایستگاه پایه به جای پاورقی، کنترل الگو را به عنوان یک پارامتر طراحی اصلی در نظر می گیرد.
در طیف شلوغ، قسمت هایی از الگو که نمی خواهید به اندازه بخشی که شما انجام می دهید اهمیت دارند. سطح بالای لوب جانبی انرژی را به کانال های مجاور می فرستد و در هنگام دریافت نویز را از آنها دریافت می کند. لبه های جانبی کم و نسبت خوب جلو به عقب، همزیستی آنتن را با دیگران آسان تر می کند، که به ویژه در یک برج مشترک ارزشمند است. اگر یک دیتاشیت الگویی را نشان میدهد که فقط لوب اصلی دارد و ساختار لوب جانبی قابل مشاهده نیست، قبل از اینکه فرض کنید آنتن تمیز است، نقشه کامل اندازهگیری شده را بخواهید.
بهره، جهت، و پهنای پرتو سه راه برای توصیف غلظت یکسان انرژی هستند. جهت دهی یک ویژگی هندسی الگو است: هرچه پرتو باریکتر باشد جهت پذیری بیشتر است. افزایش بهره وری را افزایش می دهد و انرژی از دست رفته داخل آنتن را محاسبه می کند. یک تقریب پرکاربرد بهره را به دو پهنای پرتو نیمه توان بر حسب درجه مربوط می کند: بهره تقریباً 41253 تقسیم بر حاصلضرب پهنای پرتوهای ارتفاعی و ارتفاعی است که به صورت یک نسبت خطی بیان می شود و سپس به dBi تبدیل می شود. یک رادیاتور همسانگرد کامل انرژی را در 41253 درجه مربع پخش می کند، بنابراین فرمول به سادگی می پرسد که لوب اصلی چه کسری از آن کره را اشغال می کند.
این تقریب برای بررسی سلامت عقل مفید است، نه برای خرید. آنتنهای واقعی دارای لوبهای جانبی و پهنای پرتو نابرابر هستند و راندمان با فرکانس متفاوت است، بنابراین مقدار برگه داده میتواند با برآورد یک دسی بل یا بیشتر متفاوت باشد. چیزی که این رابطه به شما می گوید این است که چرا دو آنتن با بهره یکسان نمی توانند الگوی یکسانی داشته باشند: یک پرتو 20 درجه در 20 درجه و یک پرتو 40 درجه در 10 درجه می توانند تعداد مشابهی تولید کنند در حالی که اشکال بسیار متفاوتی را پوشش می دهند. اگر برنامه شما به شکل اهمیت می دهد، الگو را بخوانید. آن را از سود استنباط نکنید.
یک دیتاشیت خوب پیدا کردن الگو و تفسیر آن را آسان می کند. وقتی اینطور نیست، یک لیست کوتاه از سؤالات معمولاً این عدم قطعیت را برطرف می کند:
آیا الگو اندازه گیری یا شبیه سازی شده است و در کدام صفحه و در کدام فرکانس در سراسر باند؟
کدام پهنای پرتو نقل شده است: نیمه توان (-3 دسی بل) یا اول صفر؟
سطح لوب پهلو و نسبت جلو به عقب چقدر است؟
آیا نمودار نرمال شده است، و اگر چنین است، پیک بهره در dBi در پشت آن چقدر است؟
الگوی لبه های پایین و بالای نوار عامل چگونه تغییر می کند؟
آیا آنتن در فضای آزاد اندازهگیری میشد، و چگونه ممکن است یک پایه فلزی یا ساختار نزدیک آن را تغییر دهد؟
عرضهکنندگانی که میتوانند با منحنیهای اندازهگیری شده اصلی و یک تنظیم آزمایشی نامگذاری شده به این موارد پاسخ دهند، نسبت به کسانی که یک طرح صیقلی منتشر میکنند، راحتتر مقایسه میشوند. اگر پروژه شما نمی تواند غافلگیری را در این زمینه تحمل کند، اسناد الگو را به عنوان بخشی از معیارهای انتخاب تلقی کنید تا یک فکر بعدی.
چند فرض باعث اشتباهات بیشتر از هر خطای مشخصات می شود.
اغلب به معنای پوشش باریکتر است. بهره اضافی باید از تمرکز انرژی در یک زاویه کوچکتر حاصل شود، بنابراین یک آنتن با بهره بالا می تواند لبه های یک سایت را سرد نگه دارد در حالی که یک مدل با بهره کمتر آن را به طور یکنواخت پوشش می دهد. ابتدا تیر را با هندسه تطبیق دهید، سپس بهره ای را که همراه آن است بردارید.
یک آنتن omni در اطراف افق تابش می کند، نه از طریق آن. الگوی عمودی دارای یک سر بالای صفر و دیگری در زیر است، بنابراین کاربران در طبقات بالا یا در درههای عمیق میتوانند سیگنال ضعیفی را مشاهده کنند، حتی اگر آنتن بهعنوان همه جهته مشخص شده باشد. خواندن برش ارتفاع از این تعجب جلوگیری می کند.
یک الگوی فضای آزاد آنتن را به تنهایی توصیف می کند. آن را روی یک دیوار فلزی نصب کنید، آن را به یک دکل شلوغ بچسبانید، یا کابل تغذیه را در کنار یک عضو فولادی بکشید و الگوی آن ممکن است تغییر کند، با پر شدن تهها، جابهجایی لوبها و تخریب کبریت. به آنتن فاصله ای بدهید که نقشه نصب آن را می طلبد، و زمانی که پوشش حیاتی است، الگو را در محل بررسی کنید.
با شکل ناحیه ای که باید بپوشانید شروع کنید. برای گیرندههایی که در اطراف شما پخش میشوند، همهجهت را انتخاب کنید، برای یک هدف شناختهشده جهتدار، و پهنای پرتو را به اندازهای وسیع انتخاب کنید که شرایط نصب واقعی را تحمل کند، اما به اندازه کافی باریک باشد تا از پیوند در برابر تداخل محافظت کند. هر دو برش آزیموت و ارتفاع را بخوانید، تأیید کنید که آیا پهنای پرتو نقلشده رقم -3 دسیبل است یا خیر، و قبل از مقایسه اعداد افزایش، به لوبهای جانبی و نسبت جلو به عقب نگاه کنید. هنگامی که الگوی مناسب است، بقیه بودجه پیوند - افزایش، قطبش، از دست دادن خط تغذیه، و تطبیق - بسیار آسان تر می شود تا متعادل شود.
برای تصویر وسیعتر، راهنمای انتخاب آنتن ما قبل از اینکه مدل را محدود کنید، دسترسی، پهنای پرتو و قطبش را پوشش میدهد، و راهنمای Yagi، بوق و سهموی خانوادههای جهتی را که الگوهای آنها بیشترین تفاوت را دارند، مقایسه میکند. توضیح دهنده افزایش آنتن نشان می دهد که چگونه پهنای پرتو و بهره با هم مرتبط هستند، در حالی که راهنماهای قطبش و VSWR سایر مشخصات صفحه داده را که در کنار الگو قرار دارند پوشش می دهند. راهنماهای انواع کابل کواکسیال و کانکتور RF ما با خط تغذیه سروکار دارد که نباید یک الگوی خوب انتخاب شده را خنثی کند، و سری آنتن ایستگاه پایه این ایده ها را برای پوشش بخش اعمال می کند. در سکوهای متحرک، مقالههای ارسال ویدیوی پهپاد و GNSS پهپاد نشان میدهند که چگونه انتخابهای الگو زمانی که آنتن هرگز ساکن نیست، تغییر میکند.